İlk Eğitim

Sevgili Sınıf Öğretmenim,

Bu yıl 5. sınıfı bitiriyorum.

Gelecek yıl artık her dersimize farklı bir öğretmen girecek.

Komşumuzun kızı Demet Abla abla bu yıl üniversiteye başladı.

Onların okulunda da her dersin farklı öğretmeni varmış.

Yaşasın, galiba gitgide büyüyorum.

Sevgili Öğretmenim,

Siz yokken sınıfça kendimizi çok yalnız hissedeceğiz.

Siz önümüzdeki yıl yeni birinci sınıfların öğretmeni olacakmışsınız.

Sonra onları da beşinci sınıfa kadar okutacakmışsınız.

İyi ki okulumuz sekiz yıllık olmuş; sınıfımızda olmasa bile sizi koridorlarda görmeye devam edeceğiz.

Annem ve babamın ilkokula gittiği zamanlarda beşinci sınıfı bitirenler farklı bir okula gider ve bir daha ilkokul öğretmenini pek göremezmiş. 

Sizi koridorlarda görsem de, bu sınıfımızda görmek gibi olmayacak.

Şimdiden sizi çok özleyeceğimi hissediyorum.

Ayrılırken size söylemek istediklerim var.

Beş yıl  boyunca anlayamadığım bazı şeyler şeyler oldu.

Yeni sınıfınızdaki öğrenciler de, benzer şeylerle karşılaşınca, belki onlar da anlamayacak.

Siz hep "birey olmak istiyorsanız tepkilerinizi içinize gömmeyin, onları muhakkak ifade edin, büyüklerinizin bile sizden öğrenecekleri olabilir" demiştiniz.

Ben içimde biriktirdiklerimi anlatayım, siz gerisine karar verin. 

İlk olarak gezilerimizden bahsetmek istiyorum.

Hatırlarsanız geçen yıl Çanakkale ve Ankara'ya (Anıtkabir'e) gitmiştik.

Babam gitmeme izin verdi ama pek memnun oldu diyemem.

Benim arkadaşlarımdan ayrı olmamı, kendimi üzgün hissetmemi istememiş.

Bu yüzden göndermiş.

Gezi katılım ücretine ek olarak bana "belki ihtiyacım olur" diye nerdeyse iki haftalık harçlık vermişti.

Gezimiz pek neşeli geçmişti.

Ayşe'nin annesi dijital fotoğraf makinasıyla çektiği resimlerimizi CDye aktarmış.

Onlara Demet Abla'nın bilgisayarında defalarca baktık.

Babannem ve annannem de baktılar.

Liseye giderken bana da bilgisayar alınınca artık resimlere evimizde bakabileceğim.

Bu yıl yine bir müze gezisi için şehir dışına gitmemiz gündeme gelince babam konuşmamız gerektiğini söyledi.

Artık 5. sınıfa giden bir abla olduğumu, benimle bu konuyu konuşabileceğine inandığını söyledi.

Birşeyi görerek öğrenmenin önemine katılıyormuş.

Ama bunun için başka şehirlere gitmeye gerek yokmuş.

Her şehirde istense çokça görülecek yerler bulunabilirmiş.

Milli Eğitim Bakanlığı uzmanları çocukların öğrenmeleri gereken temel konuları her yıl belirlemekte imiş.

Babam, bu temel şeylerin hangisinin müzede göreceklerimizle örtüştüğünü çözememiş.

Biz bu geziye katılmadan da başarılı öğrenciler olmamız mümkünmüş.

Şehir dışı geziler seçmeli olmalı imiş.

Öğrencilere hem seçmelidir deyip hem de özendirince velilerin "hayır" deme imkanları kalmıyormuş.

Böyle bir durum anne ve babaları çocukları ile karşı karşıya getirebilirmiş.

Eğer müzeyi görmemek gerçek bir eksiklikse, zaten ilerde yolumuz düştüğünde görebilirmişim.

"Babacığım, çok gerekli olmadığını söylüyorsun. Ama katılsam bunun bir zararı olur mu?" dedim.

"Tabi ki olmaz, ancak bu geziler, eğitimi veliler için olması gerekenden daha külfetli hale getirmekte."

Sevgili Öğretmenim,

Siz bizim iyi bir eğitim için nelere ihtiyacımız olduğunu bilmektesiniz.

Acaba aynı bilgileri daha az mali külfetle öğrenmemiz mümkün mü?

Benim babam yapmadı ama belki başka arkadaşlarımın babaları bu geziler için "kredi kartından borçlanıyor" olabilirmiş (babam bunun ne anlama geldiğini anlattı ama pek anladığımı söyleyemem).

Sevgili Öğretmenim,

Bir de, size söyleyip söylememekte tereddüt ettiğim bir konu daha var.

Öğretmenler günü ve anneler günü hakkında.

Öğretmenlerimizin değeri yüksek hediyeleri kabul etmeleri pek doğru değilmiş.

Sembolik (ucuz anlamına geliyor galiba) fiyatlı hediyelerden daha ötesini kabul etmeyeceğini kesin bir dille ifade etmeniz gerekiyormuş.

Üstelik anneler gününü de hediyeli bir öğretmenler gününe dönüştürmemek gerekiyormuş.

Evde bu konuları konuştuk ama ayrıntılarını yazma cesaretini gösteremiyorum.

Galiba birey olma yolunda gideceğim çok uzun bir yol var.

Derya